انزوا

برای ادامه ی لبانت
حرف تازه ای نیست
تا به شاخه ای بیاویزم
تمام گل ها را
به قربانگاه برده اند
انگشت اشاره ات را
از روی این غنچه ها بردار
که دوستت دارم
ابتدای انزواست